Vakantie 2011

Vakantie op Bolsterlogstand vertrek: 82 ml

Na weken van installatie is de Bolster op tijd klaar om met verlichting, marifoon, koelkast, electriciteitsspul en nieuwe matrassen en uiteraard ons als nieuwe bemanning 3 weken te gaan zeilzwerven. Vrijdag 10 juni was de geplande vertrekdatum, wat ook net is gelukt met een kritische component, Boefje die een antibioticakuur moest ivm een abces onder zn keel. De katten laten ons maar node met vakantie gaan, zeker jaloers dat ze niet mee mogen .
Vrijdag 10-6, een zonnige dag waarin we de boot opgehaald hebben bij DTM, de jachtbouwer, en hoorden dat er ook nog even een nieuwe nieuwe accu in was gezet omdat de nieuwe accu lekte (iets wat hij al gezien had vorig weekend toen we nog even zijn gaan varen. Nog even naar de thuishaven gevaren, om daar de auto uit te laden, water te tanken en de mik op te halen die eindelijk klaar zou zijn. Gepakt en gezakt vertrokken zo rond de middag en vrijdagavond aangekomen in Heeg. De wind kakte helemaal in en het grootste deel van de tocht hebben we op het Heegermeer op de motor af moeten leggen.

11,6 ml gevaren in totaal

In Heeg aangeland zijn we de vakantie gaan invieren met een Pizza bij de vertrouwde Pizzeria die van eigenaar was veranderd. De Pizza’s zijn er op vooruit gegaan, erg lekker!

De volgende morgen (zaterdag) boodschappen gehaald, de nieuwe koelkast moet tenslotte ook gevuld en we hebben het goede voornemen om gezond te eten, zelf te koken, en een beetje rekening te houden met dieet e.d. We zouden die avond dus onszelf te goed doen aan smeerseltjes en kaasjes op stokbrood, maar ook voor 2 dagen groente en vlees meegenomen en…. jawel!! aardappels om te koken.

In de haven terug bleek dat de acculader aan de 220 hangend niks deed. De koelkast en andere apparatuur deden het keurig op 12 volt maar bijladen … echt niet. Douwe- van DTM – gebeld om te kijken of die een flitsend idee had nadat Fred op de kop alle componenten al had bestudeerd. Nee dus. Op zondag, notabene ook nog 1e pinksterdag zou hij langs komen om te kijken of het gerepareerd kon worden. Heeg-haven is altijd druk en er viel genoeg te kijken, het weer was mooi, niet te heet, en het waaide fiks, maar wij lagen luw.

Zondag morgen al vroeg uit de veren, Douwe is een early bird gaf hij altijd aan, om niet overvallen te worden door hem met vrouw. Uiteindelijk werd het pas rond de middag, en het euvel bleek na veel puzzelen en meten een losse kabel te zijn die zichzelf had verstopt alsof hij was aangesloten. Noch Fred noch Douwe hadden het eerst in de smiezen. Toen moest de nieuwe nieuwe accu dus erg nodig aan de lader, het ding had al sinds maandag de koelkast koel gehouden en was niet erg vol meer. Besloten om, het was enorm druk door de Pinksterdagen, het er niet op aan te laten komen dat we pas in de loop van de middag zouden vertrekken en geen plekje meer ergens konden krijgen met stroom. Het laden zou een uur of 5 duren. Dus in Heeg blijven liggen, waar we ons voornemen om gezond te eten in de praktijk hebben gebracht. Een bak sla voor een weeshuis, gekookte aardappels voor Fred en gemarineerde karbo’s. De voorspelling was dat het weer minder werd en we hadden voor de voorzichtigheid het tentje alvast over de giek klaar hangen. Maar goed ook!. Midden in de nacht werden we wakker van de regendruppels en konden snel de kuip regenvrij houden. Dat scheelt weer pompen smorgens vroeg.

Maandag 13-6 2e pinksterdag

wakker worden met een fikse vlagerige wind en regen, dat betekent jezelf nog een keer omdraaien. Om half 9 de broodjes gehaald die de havenmeester heel attent afbakt voor zijn gasten wanneer de bakker dicht is. Op t gemak ontbeten met verse broodjes, koffie en drinkyoghurt, heerlijk een koelkast!!

Besloten om naar Sneek te gaan en daar in de buurt wel te kijken of we op het Starteiland zouden landen of Sneek-city. Het zou misschien wel mooi weer worden in de loop van de dag. Met heel veel wind en miezerige motregenbuien op de fok naar Sneek, af en toe de motor er bij om verlijeren en windstiltes door bomen en boerderijen het hoofd te bieden knapte het weer nog steeds niet op, dus maar besloten om naar Sneek stad te gaan. Het starteiland is dan ook zo’n waai-plek met een drassige zooi.

Rond half 3 op ons oude vertrouwde plekje bij de Golfslag geland; de oude wiebelsteigers zijn vervangen door gloednieuwe stevige dingen. Klasse, maar omdat we de keuze hadden uit een langssteiger (weliswaar lager wal) toch maar gekozen om daar aan te leggen ipv met halve wind zo’n nieuwe box in te varen. Het waait nog steeds fiks met vlagen, zeker met buien. We liggen mooi ingepuzzeld, hoe we morgen weer vertrekken zien we dan wel weer, niet te hopen dat het dan nog steeds zo hard waait, want dan moeten we de afvaartruuk bij lager wal weer uit de kast halen. De voorspellingen laten voorzichtig wat minder wind en minder regen zien voor morgen.

8,4 miles gevaren

Met een wijntje en lekkere muziek vanaf de pc een start gemaakt met dit log. ’t is nu maandagmidag 16:15 en aangezien het vakantie is, mag de wijnfles vroeg open 🙂 vanavond witlofsalade, gebakken aardappels en iets exotisch met vlees. De miezerregen maakt dat buiten zitten geen optie is, en met de harde wind erbij lijkt het wel herfst. Het tentje staat dus weer over de kuip en we zitten met muziek en wijn binnen. Ook gezellig, maar niet voor te lang, we komen ten slotte om buiten te zijn en te zeilen.

Voornemens zijn er om bijgesteld te worden…. ipv gezond zelf koken is het, na een lang spelletje Kolonisten van Catan (wat ik grandioos verloor) hadden we geen zin meer in koken. Het leek ook een beetje droog te worden, dus even de boot uit en benen strekken was ook niet verkeerd. Precies aan de overkant ligt Aqua Village, een lekkere niet zo standaard Chinees waar we al eerder gegeten hebben. Hemelsbreed is het maar een meter of 100-150 maar over de weg is het toch ruim een kwartier lopen, niet verkeerd. Heerlijk Kantonees gegeten. De witlofsalade wacht wel op morgen, dan wordt het weer beter en dan is salade toch een stuk aanrekkelijker (hoe verontschuldig je jezelf 🙂 )

Dinsdagmorgen 14-6

Wakker geworden met een zonnetje, weinig wind uit een andere richting (NW) de afvaartproblemen zullen zich dus niet voordoen, dubbel hoera! de zon verdient overigens de grootste blijdschap want binnen zitten in de regen is niet echt wat je van vakantie v erwacht.

De voorspellingen zijn overigens niet echt hieperdepiep, vandaag goed, morgen redelijk en donderdag een drama, met heel heel veel regen, de dagen erna regen en heel veel wind. Maar eens kijken hoe we dat gaan aanpakken, met vlagen windkracht 7 en zelfs 8 zoals nu voorspeld worden willen we niet op het IJsselmeer zitten.

Met de wind uit het noorden is het handig om richting zuid te gaan, dus we gaan op zeil, Noorderoudeweg of PM … zien we straks wel als we uit de luwte van de huizen komen. Een beetje wind – wat er hier niet staat – is toch wel nodig als aandrijving.

Nu eerst even ontbijten, ik ben al gedoucht, Fred staat nu ongetwijfeld te zwaaien tegen die bewegingsmelder die er totaal onnodig gemonteerd is in de douche , wie verzint zoiets. Je tijd wordt er niet langer door, staat met grote letters aangegeven, dus onderbrekingen zijn alleen maar lastig en het ding reageert totaal onvoorspelbaar. Maar goed dat niemand je ziet, want je staat swingend al zwaaiend onder de toch al magere waterstraaltjes te zorgen dat het ding beweging blijft registreren. Ik krijg er altijd de slappe lach van, wat ik dan weer van mn gezicht moet poetsen voordat ik het hokje verlaat om niet heel rare blikken te krijgen van wachtenden met een ochtendhumeur.

vertrek trip 104 mls

Vanuit Sneek richting het grote water, we willen tenslotte ooit nog een keer richting Waddenzee als het weer het toelaat. Dus hadden we de keuze om via het Prinses Margrietkanaal – met veel beroeps en te hard varende te grote (huur) jachten te gaan of via de wat langere, maar ozo mooie kronkelige waterweg over het Sneekermeer, de Noorderoudenweg, Langweerderwielen en dan de ‘sloot’ naar het Tjeukermeer om dan zo via een omweg richting Lemmer te gaan. Aangezien er donderdag bakken met regen gaan komen leek Lemmer wel een leuke bestemming om de regen af te gaan wachten. De jachthaven heeft internet, het stadje winkeltjes en we kunnen alle apparaten weer aan de opladers hangen.

Met heel weinig wind en een mooi zonnetje hebben we getutterd – af en toe zelfs de motor aan omdat er echt geen beweging meer in het schip te krijgen was door wat bebouwing of bebossing, op zeil richting Tjeukemeer.

Geen zin om al een dag te vroeg in Lemmer te gaan liggen, zeker omdat de woensdag nauwelijks wind voorspeld was. Om dan vanuit Lemmer een dagje te gaan spelevaren op het IJsselmeer is voorspelbaar vliegenhappen. We zijn op een eilandje op het Tjeukemeer geland. Lekker op een steigertje, geen haven, geen sanitair of stroom maar who cares. De witlofsalade met gebakken piepers is nu wél gemaakt en met een lekker glas wijn was het een prima maaltijd. Na een hele dag zon werd het rillerig door de onbewolkte lucht dus in de kajuit nog een potje Yatzee en toen was het voor mij om half 11 hoogste bedtijd. Fred tuttert dan altijd nog wat rond, maar ook die lag er vroeg in.

Om 7 uur wakker door een lekker zonnetje en het meer was spiegeltjesglad. Aangezien we geen sanitairgebouw hadden konden we onze nieuwste aanwinst, de zwarte douchezak uitproberen. Dat ding, met 20 liter water, zou door zonlicht zichzelf snel verwarmen. Er zit een slangetje aan met een mini-mini-douchesproeikop en – mits je het ding hoog genoeg kan hangen – kan je jezelf eronder douchen als je een beetje heen en weer springt, ik raak nog gewend aan swingende douches. 🙂

Nu kan je op een zeilboot prima uit de voeten met dingen hoog hangen, je hijst ze stomweg op. Probleem 1 in het ontwerp: wanneer je de zak zo hoog hangt dat je onder het slangetje met douchekop kan staan, krijg je de kraan niet meer open. dus weer wat laten zakken. Fred zou als eerste dus die stond klaar met shampoofles in de hand – netjes in zwembroek – en de handdoek op afstand, die mag niet nat. Alles uiteraard onder het toeziend oog, of liever… ogen van de wakker wordende omliggende scheepsbewoners. Maar dat hadden we toen zelf nog niet in de gaten. Probleem 2 in het ontwerp: wanneer de doucheslang omgebogen wordt omdat de zak lager hangt knikt de slang en komt er geen water meer uit, dus de oplossing is: zak zo hoog dat je wel bij de kraan kan, en dan jezelf maar wat laten zakken als je met hoofd onder het straaltje wil.

Oh ja, en als je ’s morgens vroeg wil douchen, dan moet je rekening houden met afkoeling van het opgewarmde water door de nachttemperatuur, zoals ik al aangaf, was het onbewolkt geweest en best fris. Fred is dus erg opgefrist onder het straaltje vandaan gekomen, lekker schoon, dat weer wel. Ik had bedacht dat ik wel met een lapje en een teiltje in de keuken zou wassen, met een badpak aan was je toch alleen maar je armen en benen, dus ik kledderde mezelf wel vol met doucheschuim in de kajuit. Maar spoel dát dan maar weer eens af, dus toch maar het badpak aan, over de fa-schuim, en alsnog onder de douche boven op het dek van de kajuit. Inmiddels was iedereen wel wakker rondom ons heen.

Ze lachen maar, wij waren schoon!. Op gemak ontbeten, koffie gemaakt, ons nieuwe Bodum koffieapparaat is écht handig en de koffie smaakt prima. Omdat we geen verse broodjes hadden, zo’n eiland krijgt geen bezoek van een rondtrekkende bakker, en geen eigen oventje hebben zoals Paula dat heeft in de Heng, moesten we het doen met pan-tosti’s ook erg lekker. Het oude brood komt zo tenminste ook op, tot groot verdriet van een eendemams met nog maar 3 mini-eendjes, die kreeg het laatste korstje. Tegen een uur of 11, nog steeds geen zuchtje wind, en de lucht trok steeds dichter met hoge bewolking, toch maar aanstalten gemaakt om naar Lemmer te gaan, het was nog wel een stukje varen.

Uiteindelijk stak de wind wel wat op, maar uiteraard pal tegen, dus hebben we besloten om op de motor door te gaan naar Lemmer om op tijd te landen, gezien de verwachting zou het er wel eens druk kunnen worden. Dat klopte dus. We wilden graag aan de buitenkant van de haven, zodat we én langszij konden liggen, legt een stuk makkelijker aan en afstappen is ook al veel handiger, én leuk te kijken hebben over de doorvaart naar het stadje en het IJsselmeer.

Helaas pindakaas, het plekje waar we precies pasten, moesten we verlaten na overleg met de havenmeester, maar we kregen wél een kopsteiger, dus een zij-afstap en we hebben toch uitzicht op de vaart. Terwijl we aan het aanleggen waren vielen de eerste regendruppels en werd het erg druk met allerlei kruisers die ook een plekje wilden. Net op tijd dus. Snel het tentje over de boot heen getrokken en in de miezer regen naar de winkels. Vanavond wordt het rijst met roerbak kip en groente. Met een arm een stuk langer dan de ander teruggekomen met een boodschappen tas vol met van alles, van wijn tot tissues en uiteraard eten, we kunnen er weer tegenaan. Morgen wel verse broodjes, dat wordt nog dobbelen wie die mag gaan halen smorgens vroeg.

Gelukkig is het weer droog geworden in de tijd dat we boodschappen deden, dus het tentje kan weer teruggeslagen en wij in de kuip waar het akelig benauwd aan het worden is. De lucht is dreigend, maar warm (en windstil) is het wel. 15:30 er zit een 5 in de tijd 🙂 dus mogen we een lekker koud biertje.

De kip en het roerbakspul was lekker, helaas het weer niet zo, dus hebben we de avond niet buiten door kunnen brengen. ‘s-nachts en de volgende morgen bleef het hozen, dus die verse broodjes kwam er niet echt van. Tegen half 12 werd het wat lichter en ging de plensregen over in gedruil en miezer. Daar laten we ons niet door tegenhouden, dus de stad in voor een brunch op een overdekt terras aan het water. Daar lekker gegeten, cappuccino erbij en wat gewinkeld. De regen was weer in stromen naar beneden aan het vallen. Toen het weer even wat minder werd zijn we terug naar de boot gegaan en ongelofelijk, zelfs de zon kwam er bij!! Blauwe plekken in de lucht dus we besloten om toch maar niet in Lemmer te blijven liggen, het was pas 3 uur en er was nog uren te varen voor het donker zou worden. De havenmeester verteld dat we toch niet nog een nachtje bleven en snel de boel zeilklaar gemaakt. Eer we de sloot uit Lemmer uit waren hadden we de eerste regenbui op onze hoofden en droog is het pas weer geworden toen we – wel zeilend natuurlijk – aangelegd waren in Sloten. Vanwege de drassige bedoening met al die buien hebben we in de jachthaven gelegen, de dijk was wel een heel heel modderig alternatief. De planning was karbo met sla, maar die varkens zaten nog in de diepvries, uit eten dus maar… wat een straf. Omdat er in Sloten maar 2 restaurantjes zijn, naast elkaar en een paar frietschuren wandelden we naar het centrum maar kwamen ineens een bordje restaurant tegen dat een steegje in wees. Dat moest natuurlijk bekeken worden, en we kwamen aan het voeteneind van de haven uit, er was zelfs een bruggetje over het water…. daar kom je dan achter als je een kwartier omgelopen hebt, goed voor de beweging dus. Een verbouwde boerderij genaamd de Mallemok. Voor ons doen een sjiek ding, maar wel met een aantrekkelijke kaart. Omdat het inmiddels zelfs zonnig was geworden wilden we nog niet direct naar binnen en zijn eerst SLoten doorgelopen, nu doe je dat makkelijk met een half uur, maar toch, even genieten van oude geveltjes, zonder horden toeristen is ook het ultieme vakantiegevoel. De andere twee restaurantjes zaten inderdaad waar we ze gedacht hadden en ook de friettenten waren nog op hun vertrouwde plekjes. De Mallemok bleef trekken, altijd leuk een nieuw restaurant uit te proberen, dus wij met een omweg over de bolwerken daarheen terug. Binnengekomen bleek het een geweldig leuke entourage te hebben en de ontvangst was vrolijk en gastvrij. Heerlijk gegeten, een salade vooraf en ik verse dagvangst Bot en Fred eendenborst. Alles eromheen en erbij was ook net even een tikkie apart, witlof met gember, rabarber met rode bessen jummie!. Een goed idee achteraf om naar Sloten te gaan, dit weten we ook weer.

Vrijdag 17-6

Het is droog!, het waait wel flink, windkracht 5, maar de lucht is blauw met bloemkoolwolken. De voorspelling voor vandaag is goed,pas tegen de avond regenkansen, maar dan zaterdag en zondag ook pestpokkeweer, de voorspelling spreekt van een herfstweekend met windkracht 7 en veel buien met windstoten, niet leuk om dan op het water te zitten. Er zit één heel groot nadeel aan deze boot. De houten vlonders in de kuip zijn niet waterdicht en de regen die valt die sijpelt door de kieren heen de bilge in. Dat is deels te voorkomen door te blijven dweilen, maar erg ontspannen zit je dan ook niet, niet dat je dat doet wanneer je in de zeikende regen zit maar toch, het voelt als een neuroot met smetvrees 😀 wanneer je constant met die dweil in de weer bent. je blijft wel in beweging. Tijdens het varen is het geen optie, maar stil liggend met regen is dus standaard een tentje over de kuip spannen, iets wat met harde wind erg veel wind vangt, dus je moet liefst een beetje luw liggen. We hadden 3 mogelijkheden, Stavoren (onze thuishaven) Heegh, waar we vorig weekend al gelegen hebben, en Sneek, waar we ook al een nachtje hadden overnacht in de passantenhaven. Aangezien het wel eens zo rottig weer zou kunnen zijn dat we er zowel de zaterdag als de zondag moeten doorbrengen besloten om in Sneek te landen, en daar in het centrum langs de kade te gaan liggen, altijd leuk kijken én luw tussen de grachtenpanden. Zeilend over het SLotermeer, door WOudsend, de Wijde Wijmerts en door IJlst heen naar Sneek. Net voor de waterpoort een mooi plekje aan de kade gevonden met uitzicht op de waterpoort en al het doorvarend verkeer. Een toplokatie. Zelfs een verscholen toilletgebouw voor douche en wc-bezoek op een steenworp afstand, ook weer handig om te weten 🙂 Rond 3 uur aangelegd, maar net op tijd, want het werd direct spitsuur met boten die zoeken naar een overnachtingsplekje, het wordt natuurlijk weekend en de echte die-hards starten ook met buiig weer hun weekendje op het water. Een kunst als je een 12 meter jacht hebt met alle luxe er op en eraan. Voorlopig is het nog droog, en kunnen we lekker buiten zitten.

Volgens plan gekookt, dit keer Chili con carne met vega-gehak – ik hou me keurig aan m’n dieet – en vroeg naar bed, buiten zitten was geen optie meer, koud waaien en guur. ’s nachts begon het al te regenen en daar is het mee doorgegaan, de wind werd harder en harder. Na ontbijt met verse croissantjes en bolletjes werd het even droger en zijn we Sneek ingegaan. Direct bij de boot is een van de grotere watersportzaken waar ze van alles verkopen, en ook vouwfietsjes buiten hadden staan: aanbieding! 2 voor ‘maar’ 599 euro… of je een emmer leeggiet. 2 stuks is leuk wanneer je van plaatsje naar plaatsje vaart en dan daar gezellig de omgeving gaat verkennen op zo’n ding, dan heb je een goede fiets nodig met versnellingen enz enz, maar wij zien de wereld liever vanaf het water en zoeken hooguit een fietsje voor de boodschappen, de diesel en andere noodzakelijkheden. Het is wel makkelijk zo’n ding, we hebben het er al eerder over gehad. Ook in Stavoren is het handig voor de broodjes ’s morgens. Nu is dat óf de auto óf een kwartier heen (en ook weer terug) lopen. da’s niet erg als je ’s avonds uit eten gaat, maar net voor je wil vertrekken wil je die tijd zo kort mogelijk houden. Nu we dus toch een dag stuk te slaan hebben gaan we ons oriënteren op die dingen. Tegenover onze boot is ook een tweewielercentrum, althans de achterkant, dus daar ook heengelopen, nog veel duurder. Helaas, het zit er niet in dat we nu zo’n ding mogen aanschaffen, dan maar gewoon de boodschappen zoals gepland, naproxine voor mijn schouder die staakt en wijn- en bierglazen ter vervanging van de aanwezige, en kapot gegane. Verder zien we wel wat we tegen komen.

De kruidvat in voor pillen en wat hebben ze daar in de aanbieding, jawel vouwfietsjes 🙂 voor 89 euro da’s wel een heel aantrekkelijke prijsstelling. Wij dat ding betaald en achteraf laten zetten om op de terugreis op te halen. Even Sneek doorgeslenterd, boodschappen gedaan en noodgedwongen een paraplu gekocht, het ging weer hozen en hield niet op. De Blokker was al 3 x bestudeerd en we gingen toch maar door de regen richting fietsje en boot toen het ging wolkbreuken, toen toch maar een plu gekocht dus. Toen we met dat pluding van visformaat naar buiten kwamen werd het zo’n beetje droog, zal je altijd zien. De fiets opgehaald, en Fred heeft het verpakte ding met steeds langer wordende armen naar de boot getild. Mijn voorstel om op een terrasje het ding in elkaar te zetten onder het genot van een kopje koffie werd weggelachen, hij ging dat echt niet uit de doos halen om er achter te komen dat je gereedschap nodig had, zat ook wat in natuurlijk. Bij Halfords ook nog een fietspompje van mini-formaat en een kabelslot gescored, we zijn er helemaal klaar voor.

Terug op de boot is het project Fiets inderdaad nog een heel gedoe. Alles zit vol met kartonnetjes, tie-wraps en weet ik veel. De handleiding stelt niks voor maar het ding is relatief simpel in elkaar te krijgen, het duurt alleen even. Het oppompen van de banden (die helemaal leeg zijn) met zo’n minipompje is een klus op zich. Het houdt je wel van de straat op zo’n dag aan de wal 🙂 Maximaal opgepompt, maar nog steeds aan de zachte kant, is Fred naar de fietsenmaker gereden en daar met een profi-pomp de banden écht hard genoeg gemaakt. Inmiddels is het fietsje weggetoverd onder het achterdek, sjonge wat heeft zo’n schouw een ruimte!!! en kwam net de vuilniswagen langs om de container te legen en nam de doos met zich mee. Opgeruimd is netjes. Het blijft waaien en gieren. Omdat de tent over de giek over het achterdek heen staat vangt die een beste bak wind en zwaaien we wat op de landvasten rond, het knerpt en schuurt op de stootwillen. Wel lekkere bootgeluiden trouwens, zo’n weer om met een boek weggekropen in de kajuit te liggen,

Zo’n e-bookreader is – als het toch over boeken gaat – een geweldige aanwinst. Het was even wennen maar wow wat is zo’n ding makkelijk. Ik heb er al meerdere mensen in de jachthaven die er naar kwamen vragen, ook enthousiast gemaakt. Vanavond weer koken, sla, karbo en geb. aardappels, twee pitten is behelpen qua kookmogelijkheden, maar sla is altijd lekker!. Morgen wordt het weer een uit-eten dagje, wat… dat zien we dan wel weer. Misschien de lachende Koe, misschien zijn we wel weg als het weer wat opknapt. Volgens de voorspellingen is het morgenochtend nog slecht. De huidige wind is 6 en de vlagen 65 km uur (volgens weerdirect althans) dat verklaart ons omwaaigevoel met het tentje. Alle schepen die gisteren zijn aangekomen zijn zowat allemaal, net als wij blijven liggen. Vanmorgen een tijdje staan praten met de eigenaresse van een mede-zeeschouw, alleen een maatje groter. AL jaren varen ze in Friesland, IJsselmeer en de Wadden met dat ding. Ook zij kiezen er voor om binnen te blijven en niet het Wad op te gaan. Zij zijn onderweg naar Lauwersmeer, om het slechte weer op die manier het hoofd te bieden. Volgens haar een prachtige tocht, over de Alde Faenen en het Dokkumer zeildiep, voor mij wel bekend, maar niet vanaf het water. Ook iets om te overwegen ook al lopen we dan steeds verder weg de Oost in…. met een steady Westenwind, ook qua voorspellingen, is het dan wel erg veel terug op de motor, maar er zijn niet veel alternatieven, en voorbij Akkrum zijn we nog nooit geweest op het water. Altijd leuk nieuwe gebieden. Enfin we zien wel wat het weer ons gaat brengen, voorspellingen komen vaak ook niet uit (meestal met mooi weer in de voorspelde vooruitzicht trouwens). We duimen er maar een hortje op voort. Inmiddels is het nu echt 17:00 uur geworden en mag een biertje open.

’s avonds lekker gegeten, en – omdat de tv-ontvangst erg slecht was geen moorden kunnen kijken op België – we de Kolonisten weer over de boot heen gepuzzeld hebben. Op t allerlaatste moment verloor ik alsnog, wel reuze spannend. Je hebt er alleen meer ruimte voor nodig dan we eigenlijk hebben, maar met wat improvisatie lukt het wel. Lang leve alle serveerbladen die we meegeërfd hebben met de boot. Je zou er zelfs een puzzel van 10.000 stukjes op kunnen uitleggen. Ondertussen bleef het regenen met af en toe een flinke klap onweer. Goed dat we beschut zijn blijven liggen, alle weerberichten in de omtrek gaven fikse rukwinden aan, en wij lagen weliswaar te trekken aan de landvasten maar het was niet in vergelijk met wat er aan wind te voelen was aan de achterkant van het bejaardentehuis waar het toiletgebouw staat, daar waai je zowat het veemarktterrein over.

Zondagmorgen 19-6-2011

Het wordt saai, regen regen regen en heel veel wind. Tot half 10 in bed gelegen, liggen luisteren naar het gekletter op de kajuit om Fred niet wakker te maken, achteraf bleek dat ook hij allang wakker was en mij niet wilde wekken. Koffie, lekker brood, met de toepasselijke naam ‘ruwe bolster’ een donkerbruine ronde bonk brood met allerlei vlokken en zaadjes op de korst. Wel zelf snijden, maar met het megagrote broodmes, ook ergens gevonden aan boord, was dat geen punt. Ondertussen de radio via pc aan de praat gekregen en gedoucht. De voorspellingen lijken voor morgen wat beter te gaan worden…. *duimduim*. Ik vermoed dat we niet uit Sneek vertrekken voor morgenvroeg en met ons alle anderen in het slootje en de kolk. Er is geen leven aan boord te zien, iedereen zit binnen en ook vaart er nauwelijks iets voorbij. Het is weer voor lange mouwen en sokken, iets wat ik toch niet snel aan boord aantrek. Dan straks maar eens de kaart van Sneek bestuderen waar we gaan eten vanavond, zo komen we de tijd wel door. Ik begin aan mn 3e Nicci French en zal zo eens een nieuwe pot koffie zetten

Ver na 4 uur smiddags werd het wat droger, maar het bleef guur en hard waaien. De temperatuur was amper 13 graden en met een doorstaande wind van dik 6 bf is dat geen aangenaam buitenzit weer. Dus maar besloten om uit eten te gaan en via i-net gezocht naar iets wat lekker leek. Klein Java, een authentiek Javaans restaurant, niet al te ver van de boot vandaan, het was nog steeds droog, maar het bleef dreigend. Een goede keus en zeker voor herhaling vatbaar. Sjonge wat een lekkere lifjes en lafjes. Ruim 3 uur gezeten in een warme gezellige omgeving, lekkere wijn en goede stoelen. Toen we naar de boot rolden bleef het nog steeds droog, dus een goede hoop voor maandag. ‘snachts toch weer wakker geworden door de regen, maar da’s niet zo erg. We hadden de tocht voor maandag al doorgesproken, inderdaad naar de Alde Feanen en dan toeristisch, via Ter Herne en Akkrum en niet over het Prinses Margriet Kanaal.

Het eerste stukje op de fok, daarna het grootzeil erbij en dat allemaal over smalle slootjes die we totaal niet kenden, een avontuur!. Een heel mooi gebied en het weer was boven verwachting goed. Toen we uit Sneek vertrokken waren er nog heel grote bloemkoolwolken maar ook pikzwarte luchten die net ten oosten van ons langstrokken, iets wat we met een oostelijke koers niet echt nodig hadden. De wolken bleven ons voor en naar mate de dag vorderde werd het vriendelijker, zonniger en warmer.

Een stief stukje varen, en dat met zo’n prachtig weer… geweldig! ’s morgens rond half 10 vertrokken en we legden pas na 5 uur aan. snel naar de supermarkt en daar de spullenboel voor pasta ingeslagen. Die konden we rond 8 uur ’s avonds nog lekker buiten eten, de zon staat nog steeds in de kuip en de wind is een eind gaan liggen. De voorspellingen voor morgen zijn wat bijgetrokken, de vele regen die voorspeld was lijkt mee te gaan vallen, wel bewolkt. We houden ons bij het plan om richting het Lauwersmeer te gaan, dan komen we toch in de buurt van het Wad en wie weet knapt het weer zover op dat we nog een eiland aan kunnen doen. Het is een heel mooi stukje Nederland, dus dat is sowieso genieten.

Morgen een lange dag met veel motoren, vanuit Eernewoude over Wartena naar Leeuwarden, wat we vrijwel helemaal moeten ronden met veel bruggen. De bedoeling is om net boven Leeuwarden te landen, en de dag erop brugloos verder te kunnen. Komen we verder is het meegenomen, we zien wel wat de dag en het weer brengt. Spoorbruggen kunnen lelijk ophouden, je kan er maar zo een half uur of langer voor liggen dwarrelen. Nu nog een lekker glaasje buiten in de kuip en dan rozig richting bed. Met dit weer mag de vakantie voortgezet worden, niet al te warm, maar da’s geen ramp, de zon en de wind maken alles goed.

Wat kan het toch snel veranderen met het weer, we stonden nog droog op, konden nog op t gemak richting supermarktje met selbstbedjining , de douche gaf alleen op het geplande moment water dus het leek een mooie dag te worden om richting Leeuwarden te vertrekken. Eer we bij Wartena waren was er een vieze miezer waar je enorm nat van werd. Volgens de brugwachter bij Wartena, die pendelt tussen de twee bruggen (in een peugeootje, dat dan weer wel) vielen de druppels zo dicht bij elkaar dat je er niet eens tussendoor kon!!! uiteindelijk werd het weer droog, maar waaien bleef het fiks. daar is tegen te kleden, geen punt. Wel lastig als je door al die bruggen heen moet. De eerste bevonden zich op het van Harinxmakanaal en waren via de marifoon oproepbaar en gingen supersnel voor ons open nadat de bedieningsdame had geconstateerd dat er echt niks met mast achter ons zat, alleen een regiment met huurkruisers van bijna 15 meter met mensen die geen sikkepitje begrip van varen hebben en je op amper een meter met te hoge snelheid passeren waardoor je direct een meter richting kant wordt verzet. Dus zelf ook maar aso-midden vaarwater gaan varen. Net voor we Leeuwarden naderden was er ook nog een dubbelbrug, dat was wel een uitdaging. De brugwachter gaf al ‘fijntjes’ aan dat vragen om opening niet zomaar gaat en dat alle schepen zich moeten aanpassen aan treinen.Oh ja en dat de brug ook maar heel even open ging dus dat we vaart moesten maken. Ik heb hem lief verteld dat we zo snel zouden gaan als ons bejaarde motortje zou kunnen. Een spoorwegbrug dus. Nu passen we ons aan aan alles, dus ook aan treinen, geen probleem, hoewel…. we moesten bijna een half uur wachten met een dikke wind kracht 6 tegen de zijkant van ons bolstertje en geen plek om dat half uur met een paar touwtjes op de kant af te wachten. De brugwachter kwam nog bij ons terug om te melden dat er een vrachtschip achter ons aankwam, die we voor moesten laten en dat wij dan achter dat bakbeest aan konden. Joepie, dat scheelt een boel wachten en dobberen en vechten met de wind. Jammer dan, ook vrachtschepen hebben zich aan te passen aan treinen!. die hebben alleen een aantal heel grote palen in het water, van die ronde gevallen, waar ze zich tegenaan kunnen schurken. af en toe een klapje met een schroef, wat zorgde dat wij een pirouette draaiden in het schroefwater, om zonder touwtjes, dat dan weer wel, tegen die enorme palen te blijven liggen. Aan de overkant van de brug kwam nog zo’n kanjer in de wacht liggen, leuk, we moesten dus én achter ‘onze vrachtjoekel’ met schroefwater aan, zo hard we konden, en we kregen nog tegenligger met ook z’n zuigkracht. Gelukkig was er een grote loods van de regionale vuilverwerking (stinken!!!) die de meeste wind weg kon nemen. We zijn dwars over het vaarwater heen richting die stinkfabriek gaan liggen (Fred heeft echt vaartechnieken, wow) en er kwam gelukkig niet al te veel huur kruiservolk zonder verstand om ons heen die wél onder de brug door konden. Eentje slechts, die heeft eerst solidair een minuut of 10 mee liggen dwarrelen, veel te dicht bij ons, om daarna het licht te zien en jawel…. net voor de brug open ging met veel te veel gas zich door dat ding heen te denderen. Dank u wel 🙂 NOT.

Toen de trein gepasseerd was, het vrachtschip zich met schroefgeweld los had geweekt van z’n palen en wij al dwarrelend achter dat ding aan door de brug gingen heb ik de brugwachter bedankt, wat hem een ‘jullie hebben goed gevaren met zo’n wind’ opleverde. De schat. De complimenten waren voor Fred. De volgende brug werd ook door dezelfde brugwachter bediend en deze keer konden we (vast door het bedankje) direct door. Inmiddels was het zonnig geworden!. We hadden de keuze om alle bruggen in Leeuwarden te nemen en dan ergens voorbij de stad te landen, maar de kans dat dat met bakker, super of eetgelegenheid kon was klein volgens de kaart. Dus redelijk vroeg op een plekje redelijk bij de douche geland, net voor de ‘Harmonie’ de plaatselijke theater in hartje centrum. Heerlijk in de zon, leuk uitzicht op andere bootjes die met gulpen tegelijk door de bruggen heen gegooid werden, dan weer van de Dokkumer kant, dan weer van de andere kant vandaan. Lekker wijntje in de kuip…. dit is vakantie!!!

Een rondje stad gelopen om de boel te verkennen, leuke winkels, (best te doen een dagje Leeuwarden als je kleren nodig hebt) maar geen supermarkt, geen bakker…. Gelukkig wist een mevrouw ons een mini-Appie te duiden waar je je kont amper kon keren, maar die wel het nodige had aan delicatessen, en ook verse broodjes de volgende morgen. We hadden al besloten dat we bij een Italiaan zouden gaan eten, De pizza’s waren ook nog eens in de aanbieding op de dinsdag volgens het bord buiten (die van ons natuurlijk weer niet). Maar ze waren erg lekker.

Rozig, ook daar smaakte de wijn lekker, rond half 11 naar bed gegaan, toen werd het te koud in de kuip, Wel licht nog, het was tenslotte de langste dag, de zomer was aangebroken. 21 6 lagen wij in Leeuwarden, iets om te onthouden. De volgende morgen met verse broodjes, warme sterke koffie en drinkyoghurt ontbeten en de lange tocht richting Dokkum aangegaan.

Even nog de stad uit door de laatste bruggen, dat op motor, en dan vervolgens op de fok over de Dokkumer EE, langs alle plaatsjes die je anders alleen maar bij de Elfstedentocht hoort. De Bonkevaart, Bartlehiem … heerlijk varend,

helaas trok de lucht steeds verder dicht en kon ik over hempje en korte broek eerst een bodywarmer aantrekken en later een vest en bodywarmer. De lange broek had ik nog even uitgesteld, jammer dan, wat me ijs en ijskoude benen opleverde. Net voordat we in Dokkum aan kwamen begon het ook nog te regenen en de tijd begon te dringen voordat de brugwachters de boel op dubbel rood (gesloten) gooien. Dan hadden we een uur (of soms langer) moeten wachten voor de bruggen dus hebben we maar even gas gegeven. We mochten er nog door! en met ons nog een stel bootjes, weer die rotkruisers. Aangezien er maar 1 brugwachter is, die op de fiets heen en weer pendelt tussen de bruggen, hier geen Peugeootjes zoals in Wartena, was het weer geruime tijd wachten. We wilden even aanleggen, wat prima ging alleen het afvaren gaf even een hobbel, Fred zn achterlijn bleef om de bolder haken en ik was al weer terug aan boord met het voorlijntje. Omdat de punt wegwoei, we hadden niet voor niks aangelegd, regen geeft altijd valwinden met dit buiige weer, sprong ik de kant op om de achterlijn te bevrijden. Geen slimme zet. ‘knap’ deed er iets in mijn kuit en eigenlijk kon ik ineens niet verder, maar das niet handig, ik frozen op de kant en Fred op de boot met een nog steeds vastzittende achterlijn. Dus hoe ik het voor mekaar kreeg weet ik niet, achterlijn los, zelf ook aan boord en toen kreeg ik sterretjes. Mehn wat een rotpijn in mn kuit, zweepslag? zoiets, maar we moesten wel nog door 2 bruggen (met pendelende havenmeester) en we moesten aanleggen. Ook handig als je dan ook nog iets doet. Fred had mij achter het roer en gas gezet, (normaal zijn plek) en hij zou wel de kant op en af sjouwen (iets wat ik normaliter altijd voor mn rekening neem). Het regenen begon serieuze vormen aan te nemen, dus dat verhoogde de feestvreugde ook al niet. Het eerste plekje wat we in wilde nemen had twee problemen toen we bij de kant kwamen, Geen vastmaak opties, ringen paaltjes of boldertjes én overhangende bomen in serieuze vorm. Dus toch maar doorgevaren met de wetenschap dat er een stuk of 6 schepen achter je zitten die hoogstwaarschijnlijk óók een plekje willen en een kommetje bij het centrum wat al aardig vol ligt. De rest van de plekken zijn een stuk verder van alles, en minder luw iets wat met rotweer op komst en een strompeltrien niet handig is.

De eerste beste plek tussen twee andere bootjes die groot genoeg leek bleek dat ook (net) te zijn. Het was niet m’n beste aanleg…. maar t is gelukt met onze rolwisseling. Toen was m’n laatste reservebatterijtje ook leeg en kon ik echt niet meer op die poot staan. Hoe ik de kajuit in ben gekomen, trapje af, deurtjes dicht weet ik niet meer, maar ik heb me druipend uit de regenkleding gehesen, ben op de bank neergeploft en heb m’n toilettas opgediept met chinese balsem om m’n kuit mee in te smeren die was me een partij koud geworden (nog steeds in korte broek). achteraf bleek dat dat mogelijk wel de oorzaak was geweest, (koude spier, springen, belasting) maar dat koelen wel een goede start is. Maar daar heb je wel internet voor nodig en zover waren we nog niet. Fred was nog druk met landvasten, springs, stootwillen en een tentje, de regen zette door. Daarna stroom en dus internet. M’n idee van zweepslag werd wel bevestigd door alle symptomen zoals vermeld op de sites, alleen het flauw vallen van de pijn vond ik overdreven. Ik ben meer het ‘ik word even heel stil en dan is het een ‘vloek vloek’ gebeuren.

Inmiddels met fleecebroek, dikke sokken, vest en een halve fles rode wijn en pijnstillers voelt het een beetje beter. kussentje onder m’n knie, geen spanning op de kuitspier en de boodschappen zijn inmiddels door Fred bij de dichtbijzijnde super binnengehaald. Vanavond sla, geb. aardappelen en een vega ding voor mij. Fred krijgt een of andere gemarineerd stuk koe, als het allemaal een beetje meevalt dan kan ik morgen al weer wat strompelen volgens de prognoses. Het wordt morgen een regendag met onweer en vlagen kracht 7-8 dus dat overleven we dan wel weer in Dokkum, Met een beetje geluk en heel veel geduim kan ik dan overmorgen weer redelijk uit de voeten en kunnen we de tocht voortzetten naar het Lauwersmeer. De alternatieven zoals naar Groningen gaan en volgende week de boot ophalen schieten door m’n hoofd, maar daar wil ik niet aan!

Inmiddels is het donderdagmorgen en de ene regenbui na de andere stort zich vol overtuiging over ons heen. Ik heb redelijk geslapen, zolang ik mijn been niet belast zeurt het maar een beetje in die kuit. Uit bed, ik lig tenslotte op niveau 🙂 is een uitdaging, maar zolang ik maar op m’n tenen landt en dat heel gecontroleerd doe is het te doen. Op die manier ook aan de arm van Fred van de boot af geklauterd, we liggen laag aan een graswal, en richting toiletgebouw. Op mijn tenen dus maar de komende tijd. Vandaag zal nog wel een dagje Dokkum worden, we zien wel. Met dit weer is varen toch niet veel soeps. alleen maar druilend nat natter natst. Volgens de buienradar blijft het nog wel een tijdje zo en naar de middag toe wordt er ook nog onweer voorspeld en gaat de wind aantrekken naar een 7 aan de kust en het IJsselmeer. De ervaring leert dat het boven Dokkum dan kust-weer is.

Kolonisten….. aantreden!! Wat ben ik blij met onze voorraad spelletjes
Donderdag kwamen Frans en Inge op bezoek als reddende engelen, met een overheerlijke traktatie, die ipv het ontbijt wat Fred nog was halen werd genuttigd. Inge had het idee om haar eigen sportfysio te bellen zodat die met toverhanden mijn kuit te pakken zou kunnen nemen. Helaas was die op cursus maar verwees haar door naar een concullega. Die gebeld en die had dus tijd om half 2. Dat was een fiks stukje verder in tijd maar Inge zal Inge niet zijn als ze ook de rol van taxi naar de fysio niet op zich neemt de schat. Frans wilde nog even naar de kringloop en ook Inge wilde nog iets doen dus ze zijn eerst even de stad in gegaan om daarna mij weer op te pikken. De fysio had een spreekkamer boven in een oud statig pand. Gelukkig had de trap twee goede leuningen, want boven komen was niet zo heel prettig. Na een boel gepor en gesjor aan mijn been vond ook hij dat het een zweepslag was en dat er een scheurtje in mijn kuitspier was gekomen, het werd al leuk blauw en ook was er een zwelling. Toveren kon hij helaas niet, en kon de boel alleen maar ondersteunen met tape. Gewapend met een rol zwarte tape, gelukkig, hij had ook nog neon-roze, geel en knallie blauw in de kast gevonden, en een boek howto plak met plaatjes, kwam hij terug. Het duurde even want alles moest op maat geknipt worden, en ipv de grote lijnen die ik had verwacht werden het allemaal bloemblaadjes die over elkaar heen werden geplakt in een rozetvorm, psies op de plek van de scheur. Daarnaast werden aan de zijkanten van de spier nog lange banen geplakt van enkel tot knieholte. Ik zie er erg cool en bijna gothic uit. Kleurt schattig bij een zwarte korte broek en t-shirt.

Ook vond hij dat ik een hakverhoging moest van liefst 5 cm, of ik geen schoenen met hakjes bij me had… ehh nee niet op een zeilboot. Dus Inge wist een schoenenzaak annex schoenmaker die uit de voeten kan met moeilijke voeten en aanpassingen daarop. WIj er heen en na een uur!! was er een keurige zwarte hak onder mijn zwarte tevaa’s gezet die er waarschijnlijk ook nog af kan, wel te hopen die dingen zijn best duur geweest en zitten erg lekker, maar dan wel op gelijke hoogte.

Om half 4 waren we weer terug op de boot en was mijn energievoorraad ver leeg. Mezelf op de bank genesteld, met een fles witte wijn ter koeling tegen de zere kuit aan, ideaal die koelkast, hebben we een moord zitten kijken op tv.

Vrijdag nog een dagje Dokkum, alleen de boot verplaatst naar een plekje mét zon, het was zowaar droog, en een betere makkelijkere afstap dichter bij het toiletgebouw. Leuk kijken, boekje er bij, en ’s avonds uit eten. Het dichtstbijzijnde restaurantje gepakt, wat achteraf toch wat duurder en sjieker uitviel dan gepland, maar t was erg lekker. Op de terugweg besloten om het hoge trapje te vermijden wat naar de boot voerde en een omweggetje gemaakt; misschien niet de meest handige zet, ook met hakverhoging en tape is bewegen nog lastig en pijnlijk. Toch besloten de volgende morgen te vertrekken. We kunnen wel terug dezelfde weg, maar dan krijgen we de hele tour in Leeuwarden en alle bruggen onderweg. Het weer lijkt beter te worden en het is met een beetje geluk mogelijk om via het wad terug te gaan. Als het niet gaat hebben we dan toch maar mooi een stukje nieuw Nederland via het water gezien en moeten we ook dat terug varen. ’t is niet anders. Kortom, zaterdag morgen vroeg vertrokken naar het Lauwersmeer. Eer we Dokkum uit waren kwamen we nog wat bruggen tegen en eentje ging er net voor ons neus op dubbel rood. Nog lang geen pauze tijd maar toch …. het bleek dat er, ruim 20 min later, een berg koetsjes met paarden met mensen in klederdracht over de brug moesten. Om daar dat ding zo ver van te voren voor dicht te zetten, zeker wanneer schepen nauwelijks de mogelijkheid hebben aan te leggen is apart. Het regende natuurlijk weer fiks met een harde wind, dus dat hielp ook al niet mee met het humeur van niet alleen onze bemanning. Toen we eindelijk door konden varen naderden we de laatste brug tegen sluitingstijd en jawel, om 12 uur psies voor onze neus werd ook die op dubbel rood gezet waarna we een uur konden wachten. aan een wrak aanlegplekje, zonder enige vastlegmogelijkheid van houtjes, of paaltjes hebben we van 12 tot 1 liggen wachten in de regen. Ik ben op een plastic tasje gaan zitten in mn regenpak en heb stoïcijns de boot vast gehouden. Fred heeft koffie gezet en zo hebben we de tijd doorgebracht. Het hele prachtige stuk water, want dat is het zonder meer, hebben we motorend gezien. Het had gezeild kunnen worden, maar met de regen en mijn beperkte mogelijkheden hebben we er dit keer maar van af gezien. Helaas pindakaas. De sluis bij Dokkumer Nieuwe Zijlen ging niet heel fantastisch. Fikse zijwind en ik stond aan het roer. Mijn gecontroleerd aanleggen heeft nog wat oefening nodig, zeker wanneer je dus even snel van het roer naar zo’n boldertje boven je moet om je achterlijntje vast te leggen. Alles in de knoop grrrrr. en dan forceer je zo’n kuit toch behoorlijk, tis niet anders. Het huilen stond me nader dan het lachen. Enfin, we zijn heelhuids zonder schade door dat ding gekomen en gingen toen aan op het Lauwersmeer, wat we alleen maar kenden vanaf de kant. Een geweldig mooi gebied, zo jammer dat de wolken in het water hingen en je weinig zicht had. We hebben ons voorgenomen om hier zeker vaker te gaan varen, wellicht zelfs een plek om te overwegen als nieuwe haven wanneer we Stavoren willen verruilen voor iets anders. Hier kan je met een platbodem erg veel, heel mooie steigertjes en aanlegmogelijkheden en een stuk dichter bij Groningen en je schiet zo het oostelijk Wad op wat een stuk minder toeristisch is dan de standaard Harlingen – Terschelling snelweg.

De jachthaven van Lauwersoog opgezocht en daar, druipnat, getankt en een plekje voor de nacht gezocht (en gevonden). Geen zin meer om te koken, het clubhuis van de watersport vereniging lonkte. Daar zullen ze vast een frietje hebben en het is er warm en droog.

Dat frietje werd het niet, wel een stevig bord zelfgekookte bami met een gebakken ei. Heerlijk gegeten en dat voor 5 euro 🙂 glas wijn er bij, kop koffie toe. en heel gezellige mensen. Zo’n clubhuis waar de boekenkast vol staat, spelletjes voor het grijpen liggen en je een regendag kan doorbrengen zonder dat je weggekeken wordt. EN een uitzicht om stil van te worden over het meer heen.

Morgen wordt het vroeg vertrekken, De haven van Schier is een getijdehaven en is alleen benaderbaar tussen 2 uur voor en 2 uur na hoog water, de haven is droogvallend en bij eb staat er bij de haven ingang 10 cm water, dat is zelfs voor ons te weinig. Om 9 uur moeten we bij/door de sluis heen. Een beleving.

De volgende morgen, vroeg uit de veren vanwege het sluistijdstip zaten we met de kaart voor ons, internet gestart, de info van de haven bij de hand met een kop koffie te bekijken hoe we Schier zouden gaan benaderen. 6:45 uur hoog, een gegeven. Met ons zeer slimme programma Quicktide, wat de getijdetabellen in zich heeft, alle zandbanken met hun hoogten (wordt zeer frequent bijgewerkt) en een aantal parameters die je zelf kan ingeven, zoals de diepgang van je schip en de waterstanden die elke 2 uur worden doorgegeven door de waddenverkeersleiding (verschillen tov de standaard hoog/laag waterstanden door wind en weersinvloeden). Zo geeft het programma dan psies aan hoe laat je over welke zandbank heen kan. Langzaamaan met de koffie in de hand kwamen we tot het besef dat het advies van de mensen van de watersportvereniging om om 9 uur door de sluis heen te gaan onzinnig was, want dan landden we ongeveer psies met laagtij – theoretisch dan – bij Schier. Daar kan je nog op geen mijlen vandaan in de buurt komen met die waterstand maar dat terzijde. Een vergissing in de tabel waarschijnlijk, daar waar zij meenden te kijken naar de hoogwatertijden zal het wel de laagwater zijn geweest.

Goed dat we het in de gaten hadden, dus hebben we van de nood een deugd gemaakt en zijn we lekker een paar uur gaan spelevaren op het Lauwersmeer. Grappig, elke slag dat we overstag moesten met het terugkruisen richting sluis zaten we steeds in het vaarwater van ook een zeeschouw, de Beautelle, dan hadden zij weer voorrang en moesten wij wijken en de volgende slag was het omgekeerd, we ontkwamen niet aan elkaar, tot zij het zat waren, ze de zeilen streken en op motor verdwenen. De grijns en de zwaai werden elke slag groter.

Tegen 3 uur zijn we door de sluis gegaan, waarbij je toch elke keer weer spierballen kweekt wanneer je van zoet naar zout (of omgekeerd) gaat. Het is algemeen bekend dat er geforceerd zoet water wordt ingelaten om verzilting tegen te gaan, dus de kracht die je op de achterkant van je schip krijgt is best groot. Met geweld moet je dan zorgen dat je niet op je voorganger wordt geduwd, wanneer je dan aan een ketting hangt en niet aan een boldertje, dan schuif je makkelijk door, zo ook hier, maar we konden ons scheepje netjes op haar plek houden. Toen richting Schier, wat een stroom, helaas tegen, en de wind ook, dus de tocht ging op de motor.

Tegen de tijd dat we van evenwijdig aan het land de oversteek kregen naar Schier zelf – en dus halve wind wat theoretisch zeilend zou kunnen worden afgelegd – werd het al zo pierewieren door smalle vaarwatertjes met een dwarsstroming dat ook dat geen optie was, dus op de motor verder. De kaart voor mijn neus, vinger bij elke boei die we passeerden en steeds goed kijkend waar die rot-veerboot bleef die achter ons aankwam in zijn eigen geul, maar de onze zou kruisen (uiteraard psies toen wij daar ook waren, kan niet missen). Toen kwamen de serieuze smalle geultjes met maar aan één kant meer betonning dus kiezen of je links of rechts van die dingen zou gaan varen. Gelukkig wist Fred van z’n verse cursus zijn theorie omtrent boeien en kleuren nog op te lepelen,. Het was allemaal voorspoediger gegaan dan gepland, dus ipv 2 uur voor hoog naderden we dik 3 uur voor hoog de haven. Allemaal kleine rooie boeitjes die niet op de kaart stonden en een nest ‘prikken’ lange wilgentakken die in het water gezet zijn.

Daar moet je gaan opletten dus. Ik aan het roer, Fred met de nieuw aangeschafte vaarboom met de kleurmarkeringen die de dieptes aangeven. Wij steken zelf 75 cm en de diepten bleven een geruststellende 2 meter, offe… toch niet, het liep terug! tot een 1:20 hebben we geprikt en dan wordt het echt spannend. Want vastlopen in het zicht van de haven? en dan… moet je voor die korte tijd een anker uitgooien en riskeer je het en wacht je tot je loskomt om dan gelijk weer door te varen… allemaal gedachten die door je hoofd gaan voor áls het moment komt. Gelukkig werd het water weer wat dieper en waren we over de bult heen zonder te bonken. Inmiddels kwamen ook de eerste platbodems de havens uit, strikt langs de prikken varend, iets wat wij ook deden. We passeerden elkaar doodvoorzichtig want smal was het. Ook voor de haven werden we met een grote bocht eerst voorbij de ingang gezet om vervolgens langs de fictieve houten kademuur die vroeger diende om de veerboot op aan te laten varen de smalle ingang in te kruipen. Daar stond al een havenmeester te gebaren waar we moesten gaan liggen… dubbel op een kruiser.

Aangegeven dat dat voor mij heel lastig af te stappen viel en toen mochten we aan de kade aan de overkant voor de … jawel de Beautelle, de schouw waar we de hele morgen al mee in de clinche lagen. Met een brede zwaai werden we verwelkomd. We lagen fantastisch, de eerste steiger bij binnenkomst, dan aan de binnenkant en duimend dat er niks groots buitenop zou komen, het uitzicht op de Waddenzee en de binnenkomende schepen (en vertrekkend natuurlijk).

Er werd een licht voorbehoud gemaakt voor als het heel druk zou worden en grotere schepen op die plek zouden moeten, dan zouden we moeten verkassen. Zover is het niet gekomen. er kwam de volgende morgen (vroeg) wél een veel grotere aak (12 meter) maar die werd gewoon tegen ons aangelegd, met een touwtje voor en achter ons om naar de kade. Vanmiddag kwam er zelfs een nóg langer schip wat daar weer op werd gelegd, ik voel me reuze klein tussen al dat geweld, en alles moet over ons voordek, maar het heeft ook wel weer iets. Moet er niet aan denken dat we dat met ons Friendship hadden gehad al dat overgeloop, maar hier merk je er nauwelijks iets van.

Een geweldige zonsondergang gezien boven een bijna leeggelopen waddenzee,

adembenemend, zonde om naar bed te gaan maar ik was zo vreselijk moe. Het fietsje wat was aangeschaft heeft z’n dienst al bewezen, ik heb ermee gestept naar het toilletgebouw, dat is het nadeel van op de voorste steiger liggen, het is het verste af van het havenkantoor met al z’n faciliteiten. Fietsen mogen normaal niet aan de steigerhoofden staan maar ik kreeg speciale dispensatie van havenmeester Ton, een ras-Amsterdammer die samen met z’n jongere collega een kruising tussen Peppie en Kokkie en de twee van de Tegenpartij Jacobsen en van Esch waren. Wat een tiepetjes, geweldig! maar heb ze niet tegen want dan is het kwaad kersen eten. Gelukkig zijn wij wel geadopteerd als oke geloof ik. Hij kwam met tips en truuks en heeft ons gewezen op een andere route terug naar Stavoren over de Swimmer vanaf Dokkumer Nieuwe Zijlen zodat we niet meer over Dokkum en Leeuwarden hoeven. (wel een stuk mast naar benee)

maandag ook nog een dagje Schier, droogvallen is toch te hoog gegrepen, met alle golfslag en schrapzetten met zeilen overbelast ik m’n kuit best wel, we doen het maar kalm aan in de havens, gelukkig toch nog wat Wad gedaan. Met de tropische temperaturen was het prima uit te houden zolang je maar in de jachthaven bleef, lekker in de wind en goed smeren anders verbrandde je levend.

zodra je in de luwte kwam van zelfs maar het havenkantoor brak het zweet je aan alle kanten uit, geen leuk weer om de dijk over te gaan het dorp te gaan verkennen. Dat hebben we pas maandagavond gedaan op mijn step-fietsje (goeie been steppen, zere been stil) ziet er niet uit maar oke het maakt wel een stuk mobieler. We gingen voor een softijsje, maar de plaatselijke friettent was al een uur te vroeg dicht, je kan merken dat het nog voorseizoen is. De hele tocht voor niks! want in het dorp was het zelfs om 9 uur nog zo warm dat je, na een steptocht niet stil wilde gaan zitten op een terrasje. Dus terug naar de haven om aldaar op het terras in de wind een ijsje te eten. Toen we bijna omhooggepuft waren de dijk op, kwamen we de eigenaresse van het restaurantje tegen, ook al klaar met werken. Dan maar terug naar de boot om daar een wit wijntje te gaan drinken, lekker in de wind, met uitzicht op de inmiddels aangestoken boeien die periodiek rood en groen naar ons knipogen.

Morgen wordt het wél vroeg op, terug naar het vaste land met het tij. Er wordt in de loop van de dag zwaar onweer voorspeld en dat willen we wel graag veilig in een haven afwachten. Dat wordt weer Lauwersoog of Dokkumer Nieuwe Zijlen, dat bekijken we morgen wel weer. Het zal druk worden, veel van onze buren in Schier vertrekken om dezelfde reden ook morgenvroeg.

 

Dinsdag 28-6

De wekker stond op 7 uur maar we waren vroeger wakker en stonden rond 6:15 onder de douche. De koffie werd gezet en we zijn zonder verse broodjes maar op crackers (ook erg lekker) de dag begonnen. Ook de twee schepen de buiten op ons lagen vertrokken vroeg, zo rond 7 uur dus we zijn met z’n drietjes (en nog meer havengenoten) de haven uitgevaren met hoog tij. Zelfs toen was het al heet. Het waaide minder dan maandag en helaas kwam de wind uit het Zuidoosten, de richting die wij in wilden. Achter een zeer geroutineerde wadvaarder aan hebben we een wantijtje genomen, het brakzandgaatje, wat prima te doen was nu we met het meeste water onder de boot konden varen. Ook al was de wind Oost (en is er dan minder water dan met een westen wind, hadden we ruimschoots de kans over de zandbulten heen te varen mits goed gestuurd en dat was Fred wel toevertrouwd. Aangekomen bij de sluis zouden we er zo ingekund hebben, er werd een heel grote tjalk én een boeienlegger van Rijkswaterstaat naar buiten gesluisd ware het niet dat de tjalk met zn giek klem was komen te zitten onder de brug over de sluis. Je wordt van binnen naar buiten eerst onder een brug door geloodst, en dan kom je in het sluiskolkje. Wie niet hoog is kan gebruik maken van de hele sluis. De brug was iets te vroeg naar benee of beide pasten eigenlijk niet samen in de sluis, dat was op afstand niet te zien, maar via de marifoon was wel te merken dat het allemaal even niet zo heel soepel zou gaan dan bedacht. We moesten wat ronddwarrelen samen met nog een bootje omdat de wachtsteigers vol lagen.

Toen de brug weer open was, de tjalk bevrijd, konden ze uitvaren en wij naar binnen. Met het aanpakken van een relinkje voor op de punt met de lijn die ons – en de twee veel grotere buurschepen prima had gehouden op Schier gedurende twee dagen had ik ineens twee stukken lijn in m’n handen, m’n hart zat in m’n keel …. yuck die lijn brak wel op een heel ongelukkig moment, in een sluis wil je zoiets niet, maar je moet er niet aan denken wat er had kunnen gebeuren als dat was gebeurd met zoveel schepen aan elkaar gehangen, de schade was dan wel aanzienlijk geworden vrees ik. We knalden zelf wel tegen de kadewand maar dat leverde alleen maar wat verfschade op iets wat toch al aangepakt moet worden van de winter, een plek meer of minder is jammer maar geen drama.

Eenmaal aangekomen op het Lauwersmeer was het goed 10 uur en hadden we een lange en vooral heel hete dag voor de boeg. Buienradar gaf aan dat het verwachte onweer nog niet in onze buurt kwam, dus was de keuze om door te varen snel gemaakt. Stil liggen was geen optie, oh oh wat was het heet. Naar tips van mensen in de haven hebben we bij Dokkumer Nieuwe Zijlen aan het eind van het Lauwersmeergebied de mast laten zakken om niet weer over Dokkum en de stadsgracht bij Leeuwarden te moeten. De tocht ging nu over de Nije Swimmer richting Zwaagwesteinde waar zich een luwe goed geoutilleerde jachthaven zou bevinden. Onze prioriteit lag in het steving vastgemeerd kunnen liggen om het noodweer wat toch wel echt aandacht behoefde volgens de prognoses het hoofd te kunnen bieden.

Een leuke route onder heel veel bruggetjes door die allemaal 3 meter (ongeveer) waren, we hadden een goede 30 cm en meer over, dus dat is handig te weten. Het enige lastige is dat je geen moer ziet met die mast zo laag. het hele pak van mast, giek, gaffel en zeil is zo compact dat je eigenlijk alleen staand op het achterdek voldoende overzicht hebt. Dus Fred keek aan stuurboord en ik gaf aan wat ik aan bak boord zag, de kaart bij de hand en heel veel drinken. Ook varend in het binnenland was er amper meer verkoeling te vinden. Volle zon en geen aasje wind met temperaturen die ver boven de 30 graden waren. Ook Zwaagwesteinde was (te) vroeg bereikt, nog geen onweer te bekennen en pas 3 uur. Op naar de volgende mogelijkheid, Bergum. Daar waren we rond 5 uur en zijn we geland. Het risico door te varen en dan mis te grijpen was te hoog. De haven ligt feitelijk midden op een industrieterrein, pal naast het Margrietkanaal, maar dat merk je eigenlijk niet. Een prima plek gevonden/gekregen van een bemoeizuchtige vaste havenbewoner wat nu heel goed uitkwam. Deze zichzelf benoemende assistent havenmeester zorgde voor een plekje achterin de haven, met een zij-afstap op korte afstand van het toiletgebouw. Ook het centrum bleek op loopafstand, maar oh oh wat was het nog steeds vies warm. De boot onweerklaar gemaakt en zelf op de kant gaan zitten in de schaduw van een boom met een biertje in het gras samen met de buren die ook net aanlegde. ZIj bleken de nieuwe eigenaren te zijn van het dierenpension in Kootstertille waar vorige twee jaren onze katten zijn geweest. Ze waren zelf met 3 van hun eigen honden op pad met een huurkruiser. Leuke lui, en leuke honden, bordercollies waar ze schapen mee dreven als hobby. Om te koken was het veel te heet, en we zijn naar de plaatselijke chinees gegaan in de hoop daar airco aan te treffen. Helaas, ze hingen wel boven ons hoofd aan het plafond maar heel veel effect hadden ze niet. Wel lekker gegeten trouwens. Rond 9 uur savonds terug op de boot, de lucht werd dreigender en dreigender, en het bleef maar heet, bloedheet. Ook nu was het nog ruim 30 graden, niet alleen op onze thermometer maar ook volgens de gegevens van buienradar. Het onweer brak los met heel veel spectaculair gelicht achter de bomen in de verte en een aanwakkerende wind. Nog geen geknal en geknetter, maar dat werd ruimschoots ingehaald. Zelden zo’n enorm onweer meegemaakt, ook Fred vond het wel heel imposant, alleen is hij er niet bang voor. De enorme hoeveelheid regen die er viel maakte grote zakken water in ons tentje over de kuip aan de windkant die we steeds leeg moesten duwen. Wat een weer. Toen het tegen 12 uur wat minder leek te worden durfde ik m’n bed in. De radar gaf aan dat er nog een buiensysteem aan het ontwikkelen was, maar of dat zo noordelijk zou komen bleef ongewis. Ik besloot om te proberen te slapen om – als het ’s nachts zou opleven weer uit bed te kunnen om Fred af te lossen met tentje vasthouden enz enz. Ik had geluk, het heeft wel weer een paar keer hevig geregend maar niet die enorme windvlagen. Ik hoefde er niet voor uit.

De volgende morgen was het nog steeds spetterig, en nu kil en veel wind en bewolkt.

Boodschappen gehaald, vers brood is toch wel weer lekker, ontbeten, koffie en gedoucht. Om nu nog een dag in Bergum te blijven liggen leek ons toch geen goed plan. De Rendac (destructor) heeft toch niet zulke hele goede filters en het was aangewind. Af en toe kwam er zo’n weeïge stank overdrijven wat je gewoon niet wilt hebben. Dus op weg naar Grou. Ook daar waren we nog nooit geweest. Via de staande mastroute zouden we daar kunnen komen, wel wat bruggen, maar die werden bediend. Naarmate we verder kwamen werd het weer beter ook al bleef het fiks doorwaaien. In Grou een plekje gezocht aan het Pikmeer zodat we niet de stad in hoefden met nog veel meer bruggetjes en als eerste op zoek naar een watersportzaak voor nieuwe landvasten. Dat gedoe met brekende lijnen hoeven we niet nog een keer. In de bakskist met alle touwwerk zat nog meer verzameld spul wat veelal afgedankte vallen waren, dus nadat we 4 lange nieuwe lijnen hadden aangeschaft hebben we alles eens kritisch bekeken en zijn er een aantal lijnen de container in verdwenen. Opgeruimd staat netjes!

Geen verkeerd werkje in het zonnetje met uitzicht op het meer en de voorbijvarende bootjes en heel grote schepen. Inmiddels hadden we bekijks gekregen van een eend die vanaf de kade eerst de boot is opgewandeld en vervolgens opvloog en op de zeilhuik landde. Dat vond ze toch te wiebelig, dus is ze maar op het kajuitdak gaan bivakkeren. Raar beest. Ze had pech, het oude brood vanuit Dokkum nog, was net opgevoerd aan haar soortgenoten.

Vanavond weer gewoon koken en bekijken waar we morgen gaan landen. De vakantie raakt zowat op, we komen weer in bekend vaarwater…. helaas, aan alles komt een eind, maar we hebben nog een paar dagen. Wanneer het weer blijft zoals nu, dan teken ik er voor!

De volgende dag van Grou naar het Starteiland bij Sneek gezeild; het was zowaar weer eens mooi weer 🙂 De wind was ons ook goed gezind en we hebben een flink stuk op de fok kunnen zeilen.

Natuurlijk bleek het mooie weer maar tijdelijk te zijn en ook hier eindigde de dag weer met regen regen en heel veel wind.

Het Starteiland was dan ook vrij verlaten en er was plaats genoeg. In de luwte van de bomen een plekje gevonden waar we ook makkelijk de kant op konden; mijn kuit is nog steeds erg pijnlijk en op een boot is en blijft het wiebelig; gelukkig is Bolster een stuk stabieler dan onze Friendship, een geluk bij een ongeluk.

Twee kanten mooi uitzicht; voor ons het Sneekermeer met zijn imposante wolkenluchten en pal achter ons het Prinses Margrietkanaal waar het behoorlijk druk was met scheepsvaart.

Omdat de vakantie praktisch over was hebben we het afscheid daarvan gevierd met een etentje in het Foarunder, het restaurantje op het eiland.

De volgende dag werd het roer richting Stavoren gezet en legden we ’s avonds aan op ons oude vertrouwde thuisplaats. Een vakantie die niet helemaal geworden was zoals bedacht, maar al met al hebben we toch wel heel erg genoten.