Vandaag kregen we foto’s van het zeezwaard in reparatie. Een van onze zwaarden hebben we in zorgwekkende toestand achtergelaten bij de zwaardendokter. De onderste plank was hard aan vervanging toe was de diagnose. Dat is gedaan door de scheepstimmerman en binnenkort wordt het eindproduct weer afgeleverd. De diagnose was achteraf gezien niet compleet, er is nog meer gebeurd aan het zwaard. Gelukkig is de patiënt weer genezen verklaard en kan deze in gereedheid worden gebracht om straks weer te functioneren aan de zijkant van Bolster. Maar dan moeten er nog wel wat likjes lak overheen. Ben benieuwd naar het resultaat.
We zijn ook druk bezig om het andere zwaard te verven en lakken. Die is gelukkig nog niet toe aan de zwaardendokter en kan volstaan met een stevige schuur-, lak- en verfbeurt. En zo blijf je bezig. Volgend seizoen toch maar eens een andere planning hanteren want het valt wel een beetje tegen zo allemaal. En dan maar hopen dat het werk van dit jaar volgend jaar zijn vruchten afwerpt en het onderhoud minder zal zijn. Eerst maar eens zien dat we Bolster weer als zeilboot kunnen gaan gebruiken, want daar doen we het toch allemaal voor. We kunnen haast niet wachten….
Stralend wit
Gisteren zijn we wezen kijken naar de vorderingen met de werkzaamheden aan Bolster. Ze zou worden gestraald, in de coating gespoten en er zouden wat andere werkzaamheden worden uitgevoerd: een nieuwe vlaggenstokhouder op het roer en een semi vaste mik op het achterdek zodat we deze niet meer kwijt kunnen raken tijdens het varen. De oude vlaggenstokhouder stond bovenop de helmstok en daardoor werd de helmstok verkeerd belast en het water werd niet goed afgevoerd. Resultaat was een zwakke plek die uiteindelijk kapot rotte. Dat moet dus anders.
De werf die de werkzaamheden uitvoert had nog zo gezegd en laten zien dat de onderkant na het stralen zwart zou worden na de behandeling met een epoxy coating. Tot onze verbazing zagen we een wit onderwaterschip zoals je op het fotootje kunt zien. Het ziet er al wel mooi strak uit, dat hadden we zelf nooit zo mooi gekregen. We kunnen bijna niet wachten op het resultaat. Dat laat nog een paar dagen op zich wachten, we hopen komend weekend Bolster terug te kunnen varen naar onze thuishaven. En dan met een zwart onderwaterschip 
De nieuwe steiger
Bolster gaat verhuizen. De vorige keer was dat van Lage Zwaluwe naar Stavoren, daarna van Stavoren naar Dokkumer Nieuwe Zijlen en nu varen we naar een nieuwe ligplaats in dezelfde haven. Ten opzichte van de vorige plek zijn we er op vooruit gegaan: een mooie nieuwe drijvende steiger die met de variatie van het waterpeil meegaat, ligplaats naar het westen zodat we prima kop in de wind liggen (de heersende wind is meestal westelijk) en een maatje kleiner: van 10,80 naar 10,20. Voor Bolster is dat groot genoeg, de schouw meet met allerlei aanhangende en uitstekende delen iets van 9,50 meter. Dat scheelt mij weer een groot aantal mislukte worpen om de paal te halen met de achter-landvasten 
De nieuwe plek heeft ook een mooie, lange zijafstap zodat we niet naar beneden of boven hoeven te klimmen over de boeg. Nu nog dat klussen afmaken en dan kunnen we naar onze nieuwe plek. Die plek is overigens ook nog maar net klaar, het klussen is ook bijna zover dat we naar buiten kunnen.
Werkvakantie ten einde
13 dagen hard aan het werk geweest met Bolster. We hebben veel bereikt maar zijn nog niet klaar. Ze glimt en blinkt je toe. Toch moeten er nog wel wat dingen. Gelukkig nodigt het weer niet uit om te gaan zeilen: de wind giert door het want, het is koud en je wordt met enige regelmaat getrakteerd op een partij regen of hagel. Daardoor droogt de verf ook tergend langzaam. Volgende keer nemen we matte verf in plaats van halfglans. De nieuwe plakletters zijn er ook en wachten om aangebracht te worden. Herinneringen aan de oude thuishaven zijn straks verleden tijd. Bolster moet eerst drogen terwijl wij weer op kantoor rondhangen. Gelukkig komt er weer een lang weekend aan zodat wij weer met frisse moed verder kunnen verven en lakken. En dan moet het toch een keer klaar zijn. In ieder geval voor dit seizoen. Niet dat we dan al kunnen zeilen want het zwaard zal pas ergens half mei klaar zijn. Die had professionele hulp nodig, daarna moet het worden gelakt. En daarna kan ons seizoen ook beginnen waarna we al de voorbereidingen maar snel moeten vergeten en genieten van onze nieuwe omgeving. En Bolster heeft dan de aandacht gehad die ze een aantal jaren heeft moeten ontberen.
Hopjesvla (meters maken)
Het klussen is nog niet af. We zijn echter wel in de afwerkfase terecht gekomen. Aan de hand van de kleurnummers van de meegeleverde verf hebben we nieuwe besteld. Dezelfde verf. Toen we de bruine versie opengemaakt hadden leek deze toch meer op hopjesvla dan op de oorspronkelijke kleur. Terwijl ik Bolster insmeer met deze kleur denk ik aan de reclame van hopjesvla, die vroeger regelmatig te horen was op de radio. De Domo koeien zingen er vrolijk op los (boe boe, bla bla, we maken domo vla) terwijl ik meters maak. Marianne ook trouwens, maar die zat vandaag in de vanillevla. Want dat is precies wat er momenteel gebeurd: meters maken na een ruime week met allerlei voorbereidende klussen. We zijn er nog niet maar het afwerken is toch veel leuker dan het afbreken. Misschien is vla-flip een leuke nieuwe naam voor onze Bolster. Op het fotootje zie je al hoe de bruine zijkant staat te glimmen. Nog een paar dagen en dan is alles boven de waterlijn gedaan.
Klussen, klussen en nog eens klussen
Hoewel we al dagenlang hard aan het klussen zijn, is er nauwelijks vooruitgang te zien. De zere armen en ruggen ten spijt redden we het geplande onderhoud bij lange na niet in een week. Toch hebben we al veel gedaan en al mooie resultaten geboekt. De rondhouten zijn inmiddels een keer of 4 in de verf/lak geweest en zien er prachtig uit, het roer is netjes gerestaureerd, het ijzerwerk staat grotendeels in de primer en er zijn inmiddels afspraken gemaakt voor de zaken die wij niet zelf kunnen of willen doen. De komende twee dagen zullen in het teken van schuren staan want we verhuizen van (privé) loods naar de gewone stalling zodat verven wel kan maar schuren wat minder. De ruiten worden opnieuw gekit en het onderwaterschip wordt gestraald en gespoten in de epoxy. Wat dan rest is de zwaarden en de rest van het staal schilderen en nog wat kleine klussen binnen. Er is veel werk verzet en na deze week zijn we ook allebei redelijk total loss. Soms verlang je terug naar plastic/polyester. Heel soms dan …
Bolster in de steigers
Het was even wachten maar sinds zaterdag mogen we aan het werk. En hard aan het werk ook. Bolster staat in een speciale schilderloods zodat we onafhankelijk van het weer bezig kunnen met het broodnodige onderhoud. En dat valt nog niet mee, een stalen boot heeft toch duidelijk meer onderhoud nodig dan tupperware. Denk daarbij aan het vele hout, de stalen romp en opbouw. Vandaag en gisteren zijn we bezig geweest met het noodzakelijk schuur- en polijstwerk. Mast van de boot af, de zwaardjes liggen op de kant . Het roer durven we niet op die manier aan te pakken. Nou zal het er af halen nog wel te doen zijn maar we zien geen mogelijkheid om het roer weer op zijn plek terug te krijgen. Ook zijn we bij een deskundige geweest op het gebied van lassen en stralen: Bolster krijgt een straalbeurt en wordt in de epoxy gezet. Bij het afspuiten na het uit het water halen vielen er complete vellen af en bij nadere inspectie bleek dat het onderwaterschip ook onderhoud nodig had. Zelf doen of laten doen was de vraag. Het is laten doen geworden, al was het maar om dan 10 jaar weinig tot geen onderhoud te hoeven plegen aan het onderwaterschip. Je kunt er lastig bij door het koelsysteem en dat maakt dat de kwaliteit van zelf doen beperkt is. Dan kun je elk jaar opnieuw gaan lopen prutsen. Ondertussen is de loods een grote stofwolk en zijn we al een heel eind met het schuren en polijsten. Morgen de laatste stukken schuren , daarna ontvetten en dan de verwarming aan. Daarna kunnen we beginnen met verven en lakken. We zullen het niet helemaal redden maar we zullen er in ieder geval voor zorgen dat de delen die we in het water niet kunnen doen af zullen zijn na de straal- en epoxy behandeling. En dan laten we ook een andere mik monteren want de oorspronkelijke zijn we ergens op het Heegermeer kwijtgeraakt en de vervanger is door een ongemotiveerde timmerman verkeerd gemaakt. We hebben al wel wat ideeën over wat we willen, een vaste mik heeft onze voorkeur. De komende paar weken zijn we nog wel even onder de pannen. We verwachten zeker nog wel een week of drie aan het klussen te zijn voordat we de boel naar tevredenheid hebben. Maar ja, we wisten dat we een project hadden aangeschaft….
Een nieuw seizoen: hoogwater in de haven
Wij wensen jullie een voorspoedig nieuwjaar en dat we maar veel mooi zeilweer mogen hebben dit jaar, want dat hebben we het afgelopen jaar moeten ontberen. Het jaar begon gelijk goed: de hele haven stond blank, inclusief de oude, vaste steigers. Gelukkig ligt Bolster op de kant op een bok. Op dit moment is er nog steeds sprake van wateroverlast hoewel het er naar uitziet dat dit vannacht grotendeels is verdwenen. In december waren de vaste steigers al eens ondergelopen maar nu stond het water nog een stuk hoger. De havenmeester heeft schepen naar het nieuwe gedeelte moeten verhuizen omdat daar drijvende steigers zijn. Op het hoogtepunt stond het water in het Lauwersmeer (en dus in onze haven) ruim een meter hoger dan het streefpeil. Een wandeling in het Lauwersmeer gebied was ook niet echt mogelijk zonder lieslaarzen. De spuisluis in Lauwersoog heeft om te spuien een waterstand op de waddenzee nodig die lager is dan het Lauwersmeer. Vaak is dat bij eb het geval maar nu door de aanhoudende harde noordwestelijke wind werd er zoveel water opgestuwd dat het peil twee meter hoger was dan wat was te verwachten op grond van getijdentabellen. Op de website van het waterschap vind je de actuele waterstanden van deze regio en de Lauwersoog grafiek laat goed zien wanneer er gespuit kan worden.
Een reisje naar Enkhuizen – 6 november
Dit weekend wordt in Enkhuizen de Klassieke Schepen beurs georganiseerd; iets wat ons met een platbodem wel een leuke weekendbesteding lijkt. Het is nog steeds wennen om een weekend door te moeten brengen op de wal. Op naar Enkhuizen dus, waar we gelukkig droog weer treffen ook al is het kil en grijs en guur.
Eerst maar eens even rondkijken aan de steigers waar een hele verzameling grote en kleine klassieke schepen liggen. Leuke gesprekken gehad en trotse rondleidingen door eigenaars van schepen. De Deining (de schouw waar we ooit voor hadden ingeschreven voor de Waddencursus) lag er ook. Uiteindelijk zijn we daar nooit mee gaan varen, wel mee gaan opvaren op een Lemsteraak. De kans om nu alsnog aan boord te komen lieten we niet glippen. ’s-Middags konden we inschepen. Daarna rondgezworven in de tent die veel standjes over van alles en nog wat bevatte.
We kwamen ook de stand tegen van VSRP, de vereniging van rond-en platbodems waar je je schip kan laten registreren in het ‘stamboek’ wanneer je aan de voorwaarden voldoet. Voor de zekerheid hadden we de maten en originele bouwtekeningen meegenomen. Een heel leuk gesprek met een enthousiaste man die nota bene op (bijna) loopafstand van ons vandaan woont. Hij heeft de tekeningen meegenomen en gaf ons goede hoop dat Bolster opgenomen kon worden in het Stamboek. Er waren meer JonkerPaans schouwen met een officieel stamboekerkenning. Grappig was dat een straatgenoot van ons – helaas net verhuisd – ook een Jonkerpaans Zeeschouw heeft. Inmiddels hebben we al een (voorlopige) goedkeuring binnen, en een registatienummer! Bolster is erkend als echte Zeeschouw. Om officieel in het stamboek te worden opgenomen moeten we nog een paar foto’s (waaronder die van het onderwaterschip) opsturen. Gelukkig hebben we die gemaakt toen Bolster in de touwen van de kraan hing.
Na een kop koffie en een broodje moesten we ons naar de Deining haasten voor de proefvaart. Het werd geen zeilen maar wel manoeuvreren op de motor. Een ervaren bevlogen schipper heeft ons de kneepjes van het sturen laten ervaren. Wat was ik blij met mijn lessen van Scheepswijs deze zomer. We voeren niet al te ver van de steigers van de Beurs en er waren heel wat ogen op ons gevestigd.
Het stilleggen van het schip, het achteruitvaren, allemaal oefeningen die we ook met Marianne hadden gedaan kwamen weer aan bod met een totaal ander schip, groter en zwaarder en met een andere motor. Fred vond dat ik vooral aan het roer moest … eigenlijk best een goed idee want ik laat het toch (te) vaak aan hem over. Als klap op de vuurpijl moest ik in een veel te nauwe inham tussen te dure schepen in ‘straatje keren’. De eigenaar van een scherp jacht van een paar ton kwam al gestrest met een enorme stootwil aangerend om de dreigende botsing te voorkomen. Niet nodig uiteraard, met een cm of 20 speling en heel gecontroleerd draaiden we langs zijn romp weg. Maar goed dat hij de goudvissen op mijn rug en guppen in mijn handen niet gezien had. De schipper gaf mij het vertrouwen dat het ging lukken. Terug naar de kade, alweer aanleggen met veel te veel ogen, ging niet helemaal goed, maar omdat het vrijwel zonder snelheid ging, met stootwillen op de goede plekken ertussen, was er geen schade en de enige stress die er was was bij mij als roerganger diep van binnen. Goed voornemen voor volgend jaar: meer oefenen op de motor!
Het weerbericht zal nooit meer hetzelfde zijn…
Zaterdagochtend 12 november 2011. Het is nog akelig vroeg als de wekker gaat. Half 7 is geen tijd voor een zaterdagochtend buiten het seizoen, het is nog pikkedonker buiten. De bemanning van de Bolster staat op om haast te maken om op tijd te zijn voor de cursus welke vandaag op het programma staat. De mensen van het zeilersforum hadden bedacht dat een meteocursus van Kees Floor (ex KNMI) wel eens leerzaam zou kunnen zijn voor de geïnteresseerde leden. Maar dat het nou weer in Amsterdam moest zijn, twee uur rijden om er te komen. Gelukkig is er wel parkeergelegenheid georganiseerd, dat scheelt weer. Koffie, nog eens koffie, brood, alweer koffie en dan maar snel onder een waterstraaltje doorrennen. Is de auto ook nog helemaal bevroren, uitgerekend vandaag. Nou ja, dan maar krabben. Gelukkig heb ik gisteren al getankt zodat we die vertraging niet meer hebben. Even na half 8 vertrekken we naar de binnenstad van Amsterdam waar we rond kwart over 9 arriveren zonder problemen dankzij onze Google maps routeplanner. Iedereen is mooi op tijd en we maken even een kennismaking dan wel begroetingsrondje. Eenmaal binnen maken we kennis met Kees Floor en drinken we (jawel) nog een bak koffie. Tijd om het volgeladen programma te volgen. Kees laat in een gelikte voorstelling zien wat er zoal aan informatie wordt gepresenteerd door diverse bronnen en legt uit wat het betekent en hoe het tot stand komt. Voor ons zeilers een prima bron van informatie en zeker een leerzame dag. Er is veel interactie vanuit de zaal en de dag vliegt voorbij. Voortaan zal geen weerbericht meer hetzelfde zijn, want nu pas begrijpen we wat van de achtergronden van wat er eigenlijk wordt gepresenteerd. Ook informatiebronnen via diverse sites zoals buitenradar is van de nodige achtergrond informatie voorzien zodat we dat ook beter in perspectief kunnen zien. Kees blijft ons die dag verbazen in positieve zin: veel kennis, goed inspelend op vragen, handig met hulpmiddelen en een zeer ervaren trainer. Want dat is ook een vak apart. Al met al kijken we terug op een prima verzorgde dag op alle vlakken. Alleen die begintijd ….